بی تا بم

هنوز بعد از گذشتِ نزدیک به یک سال دارم توی ساحل کپورچال روی شن و ماسههای نرم کنار دریا میدوم. خنکیِ نسیم به صورتم میخوره و این میل رو در من آتیش میزنه که تندتر بدوم. تندتر و تندتر. از زمین جدا و در آغوشِ آسمان. از اون حسهایی که نمیتونی توصیفش کنی درست. نمیشه. دقیقا مث همون بادی که داره به صورتت میخوره و انگار همزمان چیزی درونت شکوفه میزنه. جوونه میکنه. متولد میشه.